-icu, -a, -o. Sufixu diminutivu quasi fosilizáu, que na fala vivo ye daqué apreciativu. Tamién furrula, irónicamente, comu aumentativu. A ver si atopamos pa aquí una piedrica (sen apreciativu). Esta paisana yá ye vieyica (aumentativu).
-ín,-ina,-ino. Sufixu diminutivu y de ciñu. Emplégase muncho na fala vivo de la collación.
intierru. m. Entierru, actu d’enterrar a una persona muerta.
iñar. intr. Emitir un soníu comu de llástima (los neños y tamién les vaques o los perros). El xatín ta iñando.
isca. Esclamación que se emplega colos neños pequeños pa encamentalos sobre dalgún peligru, de mou especial del peligru de quemase. ¡Ahí non, que isca…isca!
isi, esa, eso. Demostrativu de 2ª persona. La forma masculina apaez metafonizá, anque na fala actual ya compite cola normal «esi». Los plurales son “esos” pal masc. y “eses” pal fem.
islán. n. Tierra permenúo de color negro que queda na oriella’l río, proveniente del llavao del carbón. Pe L’Entregu había muncho islán nel río.
isti, esta, esto. Demostrativu de 1ª persona. Isti guaje nun calla, ¿eh?./ Esto que te digo yo…(pa entamar a decir daqué).
Metafonía na forma masculino, anque siéntese tamién, modernamente, la ensin metafonizar «esti». Los plurales son “estos” pal masculín y “estes” pal femenín.
Deja una respuesta